I was spending my time in the doldrums
I was caught in a cauldron of hate
I felt persecuted and paralysed
I thought that everything else would just wait
While you are wasting your time on your enemies
Engulfed in a fever of spite
Beyond your tunnel vision reality fades
Like shadows into the night
To martyr yourself to caution
Is not going to help at all
because there'll be no safety in numbers
When the right one walks out of the door
Can you see your days blighted by darkness?
Is it true you beat your fists on the floor?
Stuck in a world of isolation
While the ivy grows over the door
So I open my door to my enemies
And I ask could we wipe the slate clean
But they tell me to please go f*ck myself
You know you just can't win
به گمونم بالای هزار تا وبلاگ تا الان یه بیانیه منتشر کردن و خشونت های اخیر رو محکوم کردن، خواستار رعایت حق قانونی تشکیل تجمعات شدن، خواستار ابطال انتخابات و برگزاری انتخابات جدید شدن و محدودیت های اطلاع رسانی رو محکوم کردن. عنوان بیانیه "بیانیهی جمعی از وبلاگنویسان در رابطه با انتخابات ریاست جمهوری و وقایع پس از آن" رو توی گیومه بذارین و توی گوگل سرچ کنین حدود 1200 تا نتیجه می ده (دیروز سیصد تا نتیجه می داد.)
خب مایکل جکسن مرد و حکومت ایران می تونه یه نفسی بکشه که حداقل تا هفت هشت ده روز رسانه های آمریکا دست از سر ایران برمیدارن و به سوژه جدید می پردازن. آخه اینم وقت مردن بود؟
گوش بدین: بیلی جین
(دوست داشتنی ترین آهنگ مایکل جکسن از نظر من، مال دوره ای که هنوز عجق وجق نشده بود)
امروز بهارستان یه عده آدم تلاش کردن تجمع کنن، دوباره نیروهای فشاردهنده و له کننده گاز اشک آور زدن و بستن مترو رو و صورت خونی بعضی ها و اینا. یه دوست قدیمی آمریکایی ام الان بهم پیغام تسلیت فرستاده می گه مثل اینکه امروز خیلی خشونت شده و من نمی دونم باز سی ان ان چی گزارش کرده امشب تو آمریکا. یکی می نویسه بادکنکای سبز تو بعضی مغازه ها تموم شده واسه اینکه قراره جمعه ساعت یک بعد از ظهر مردم بادکنک سبز هوا کنن، رادیو زمانه می گه بیش از 1100 نفر تو درگیری های اخیر دستگیر شدن، الله اکبر، الله اکبر. نترسین، نترسین، ما همه با هم هستیم، شب ها اینطوریه، هر شب بلند تر از شب دیگه. کروبی گفته دولت برآمده از این انتخابات مشروع نیست و خواستار ابطال انتخابات شده، مجمع روحانیون مبارز یه اعلامیه تند و تیز داده علیه سرکوب ملت. قالیباف گفته با زور نمی شه مساله انتخابات رو حل کرد، زهرا رهنورد گفته همچنان در صحنه حاضر هستم. کیهان تیتر زده "موج خونخواهی مردم از میرحسین موسوی"، رهبری در دیدار با نمایندگان مجلس باز گفته رو حرف قانون حرف نباشه و قانون هم یعنی هرچی شورای نگهبان بگه. بعضیا دیگه نمی گن برادر شهیدم رایت رو پس می گیرم و شعار مرگ بر می دن. سکوت، سکوت، سکوت از طرف مراجع. رسانه های غربی خودشون رو خفه کردن اینقدر از انقلاب توئیتر نوشتن و این انقلاب ئوئیتری پست مدرن فعلا داره خفه امون می کنه از بس که توش نویز هست و خبرهای نادرست و شایعه و مبارزات دون کیشوت وار. (و کماکان دعا به جون ایرانبان که نعمتی است در این توئیتر). الف نیوز هم از انقلاب گرسنگان می گه که اینترنت و فیس بوک و توئیتر ندارن و یه رای دارن که اونو به احمدی نژاد دادن. یه دوستم امیدواره می گه انتخابات می ره مرحله دوم. یه دوست دیگه ام می گه اصلا این کودتای احمدی نژاد و مصباح و جنتی علیه رهبریه. یه دوست دیگه ام می گه ما داریم خفه می شیم، کاش یکی بهمون امید بده.
جوان بائز پیغام همبستگی با جنبش بدون خشونت ایرانی ها داده. جوان بائز که خودش پسیفیسته مدت هاست که تو کار تئوری های عدم خشونت و نافرمانی مدنی و اینجور چیزاست و یه سری هم مقاله داره در این مورد و بیخود نیست که ابراز خوشحالی کرده که زنده است و داره این حرکت ایرانی ها رو می بینه. و ما دوره می کنیم آهنگ ما پیروز می شیم یه روزی جوان بائز رو با اون اجرای فوق العاده اش. ژیژک از این حرکت پشتیبانی می کنه، چامسکی پشتیبانی می کنه، نوال السعداوی پشتیبانی می کنه، اوباما پشتیبانی می کنه ولی در عین حال به یادمون میاره که بالاخره یه رئیس جمهور عاقل هم تو آمریکا پیدا می تونه بشه و تاکید کرده دخالت نمی کنه تو وضعیت داخلی ایران. جان مک کین از مبارزات مردم ایران حمایت می کنه و بعضی وبلاگ نویسای آمریکایی دوره می کنن آواز خوندن مک کین رو که پارسال گفته بود بامب بامب بامب بامب ایران. جان استوارت طنازی می کنه و برنامه دوشنبه شبش که یه تیکه مصاحبه با ابطحی هم داره هم آدم رو می خندونه هم جای خالی ابطحی رو تو ذوق می زنه.
نامه فاطمه شمس به مرتضوی در مورد محمدرضا جلائی پور که یه هفته است زندانه آتیش به دل آدم می زنه. مجتبی هنوز زندانه، ابطحی هنوز زندانه، سمیه توحیدلو هنوز زندانه، ژیلا بنی یعقوب هنوز زندانه. یه دوستم امروز دستگیر شد، از ده تا دوست دیگه ام که می رن راهپیمایی ها دو سه تاشون له و لورده ان از باتوم، بقیه حال جسمیشون خوبه، کلا انگاری به همه اشون تجاوز شده، از یکی اشون دو روزه خبر ندارم.
پنجشنبه بعد از ظهر بعضیا می خوان برن زیارت اهل قبور. بهشت زهرا، قبر ندا، حرم امام خمینی، یه چاهی که سرت رو توش کنی داد بزنی.
تو وبلاگ کلاشینکف دیجیتال ویدیوهایی که گرفته بود از شب های انتخابات رو نگاه می کردم، این ویدیوی آواز خوندن طرفدارای احمدی نژاد تو خیابون، ویدیوی رقص طرفدارای موسوی تو خیابون، ویدیوی رقص لری طرفدارای کروبی. چه قری می دادن. چه همه خوشحال و امیدوار بودن. کسی فکر می کرد این بدن هایی که اینطور خوشحال قر می دن چندروز بعدش زیر باتوم له و لورده می شن یا حتی برای همیشه بی حرکت می مونن؟
انگار صد سال گذشته از اون موقع. چقدر دور از ذهن به نظر میان حالا اون روزا و شبا. چقدر دیر گذشته این چند روز.
با بعضی دوستام که ایرانن حرف می زنم، می گن دیگه قضیه رای دادن نیست برامون، قضیه موسوی و کروبی نیست، قضیه هویتمونه، تحقیری که شدیم. و من باید نگران نگاه کنم به گوگل ریدرهاشون ببینم امروز چیزی به اشتراک می ذارن یا نه، و با غصه نگاه کنم به گوگل ریدر اونهایی که تعداد به اشتراک گذاشته شده هاشون ثابت مونده و نگران چراغ های خاموش گوگل تاک باشم. راستی اوضاع زندانی ها تو شهرستان ها چطوره؟ زندان لاکان چه جور جاییه؟ می گن مجتبی رو بردن زندان لاکان...
***
مردم سر کوچه ای که ندا کشته شده گل می ذارن. عکس ها رو اینجا ببینین.
***
همینطوری بی ربط، اگه خواستین یه خورده مختون باد بخوره با چیزی به جز مسائل مربوط به این روزا، این پرونده شورش های ماه مه 1968 رادیو زمانه که پارسال منتشر شد (به مناسبت چهلمین سالگرد مه 68) خوندنیه. مخصوصا روزانه های رضا دانشور که سی و یک روز به تعداد روزای ماه مه وقایع اون موقع رو روایت کرده. (دو قسمت آخرش تو این لینکی که دادم نیست ولی اینجا پیدا می شن.) من فایل های صدای برنامه های دانشور رو می ذارم بخونه یه خورده آروم می گیرم. اینجا لینک های بیشتری در مورد مه 68 جمع آوری شده.
عدد زهره، عدد سمه. عدد عادیه، اگه اولش هم عادی نباشه بعدش عادی می شه. اسما مهمن، قصه زندگیا مهمن. قصه زندگی اشون چی بود؟ اسمشون چی بود؟ اسم یکی اشون ندا بود.
توی ایمیل ها توصیه می شه که مردم قرآن دستشون بگیرن تو راهپیمایی امروز. ولی توجه کنین اینکه تو ایمیل ها می گن کشتن آدمی که قران دستشه گناه کبیره است تو اسلام، واقعیت نداره. من همین الان از یه پژوهشگر مسائل دینی پرسیدم و همچین چیزی وجود نداره. اما شاید پلیس به حرمت قرآن به مردم آسیب نزنه و حمله نکنه بهشون.
پ.ن. 2- "الان ساعت ۴ صبح شنبه به وقت تهران است و هنوز هیچ کدام از وبسایتهای قلم و کلمه (وبسایتهای رسمی موسوی)، وبسایت مجمع روحانیون مبارز (که دعوتکننده برنامه بوده) و وبسایت اعتماد ملی (کروبی) خبر لغو شدن راهپیمایی شنبه از ساعت ۴ تا ۷ بعدازظهر از میدان انقلاب تا آزادی را ندادهاند. با این حساب قاعدتاً قرار همان ساعت ۴ بعدازظهر، میدان انقلاب است. موسوی، خاتمی و کروبی هم قرار است بیایند." منبع
پ.ن. 3- چه حس غریبی داره این شعاره که می گه "برادر شهیدم، رایتو پس می گیرم"...
ترجمه فارسی به انگلیسی و انگلیسی به فارسی توسط ابزار ترجمه گوگل
گوگل ترنسلیت زبان فارسی رو هم به زبان هایی که پشتیبانی می کنه برای ترجمه اضافه کرد. (البته الان در مرحله آلفاست هنوز.) دم همه بچه هایی که پشت این پروژه بودن گرم. فقط حواستون باشه برای ترجمه فارسی به انگلیسی باید کلمه های فارسی "کتابی" رو بهش وارد کنین، فارسی محاوره ای رو نمی فهمه فکر می کنه کلمه ها اسم خاص هستن. در مورد انگلیسی به فارسی اش هم یه مشکل بزرگش اینه که خب جای فعل و فاعل ها فرق می کنه و بر اساس زبان انگلیسی هستن. کلا این ابزار ترجمه گوگل بیشتر کمک می کنه به اینکه وقتی آدم یه چیزی به زبانی غیر از زبانهایی که بلده می بینه بتونه سریع یه ایده ای بگیره و بفهمه اون متنه حدودی چی می گه. وگرنه مثل اکثر روبات های دیگه ترجمه فارس-انگلیسی گوگل هم خیلی دقیق نیست.
دم شما گرم گوگل عزیز. به نظر من این کار از صدتا عوض شدن لوگوی گوگل به عنوان حمایت از بچه های ایران بهتر و موثرتره. کاش وقتمون رو سر یه چیزای مجازی اونطوری سمبلیک خیلی تلف نکنیم و به جاش فکر کنیم ببینیم چه کارهای عملی دیگه ای می شه کرد مثل همین ابزار ترجمه گوگل.
نگرانم، مثل خیلی های دیگه. نگران دوستای دستگیر شده ام، نگران دوستایی که دستگیر نشدن ولی هر لحظه ممکنه بشن و خبری ازشون ندارم، نگران به رونق افتادن بازار شعبون بی مخ ها، نگران "جمهوریت نظام." عزادارم، عزادار آدمایی که این روزا کشته شدن، عزادار شکافی که افتاده بین دو گروه از مردم و هیچوقت دیگه پر نمی شه، عزادار تحقیر یه ملت...
کاش یه چاهی بود سرم رو می کردم توش داد می زدم، زار می زدم...
خورشید خانوم یک شخصیت مجازی است و نوشته های این وبلاگ لزوما بر اساس اتفاقات واقعی نیستند. این وبلاگ یک وبلاگ شخصی است و به هیچ سازمانی مرتبط نیست و نماینده یا بیانگر نظرات هیچ سازمانی نیست. نوشته های این وبلاگ به هیچ عنوان به محل کار نویسنده خورشید خانوم ربطی ندارند و بیانگر نظرات و موضع گیری سازمانی که نویسنده خورشید خانوم را استخدام کرده نیستند.
نویسنده این وبلاگ مسئول نظرات دیگران در قسمت کامنت های این وبلاگ نیست و انتشار کامنت ها لزوما به معنی تائید محتوای آنها نیست.
