« قبلی |
صفحه اول
| بعدی »
October 17, 2004
سفر- سه
دو هفته بعد از سفرم به واشنگتن تنهايی رفتم کلرادو. عمه ام اونجا زندگی می کنه و عمل داشت. اين عمه من همونيه که برام کامپيوترم رو خريد و باعث شد من با دنيای اينترنت آشنا بشم. اون موقع ها بابای من پول نداشت برای من کامپيوتر بخره و عمه ام به بهانه کادوی قبولی کنکور فوق ليسانسم پول کامپيتورم رو داد. خوب من خيلی مديونش هستم و دلم می خواست حتما سر عملش باشم. از کلرادو چيز زيادی نديدم. چون همش بيمارستان بودم. ولی همون بيمارستانش هم جالب بود. سيستمشون عالی بود. بعد از عمل يه اتاق هايی بود که جراح می اومد برای خانواده بيمار کامل توضيح می داد که جريان عمل از چه قرار بوده و ما تا تونستيم دکتر رو سوال پيچ کرديم و اون هم با آرامش همه سوال های ما رو جواب داد. کادر پرستاريشون فوق العاده بود. همه چی فوق العاده تمييز بود. البته اين بيمارستان وابسته به کليسا بود و هر روز چند بار از بلندگوها دعا های آرامش بخش پخش می شد. اصولا آمريکايی ها مذهبی هستن. به نظر من حتی از ايرانی ها هم مذهبی ترن! به هر حال عمل عمه ام به خوبی و خوشی تموم شد. دو تا عمه های ديگه ام هم اونجا بودن و يک هفته حسابی لوسم کردن و کلی بهم خوش گذشت. اگه يه خورده اوضاع مالی مون بهتر شه حتما با آقای همسر برای اسکی يه بار می ريم کلرادو. فلوريدا که اصلا کوه نداره. من دلم برای کوه های تهران حسابی تنگ شده بود و کلی از منظره کوه های کلرادو لذت بردم.
ولی سفر با هواپيماهای آمريکا اصلا کيف نمی ده. شرکت های هواپيمايی امريکا اکثرا در حال ورشکستگی هستن. اصلا غدا نمی دن تو پرواز. يه ليوان نوشابه می دن با يه بسته کوچيک چوب شور، حتی اگه پروازت 5 ساعت باشه. ما هم که عادت کرديم به غذاهای خوشمزه ايران اير! خدا نکنه تو پرواز هم يکی از اين آدم های خيلی چاق آمريکايی بغلت بشينه. ديگه حسابی ساندويچ می شی! ماشالا بعضی از اين آمريکايی ها اونقدر می خورن و مواد غذايی هم اونقدر هورمون داره که چاق های غير عادی اينجا زيادن. آدم حرصش می گيره وقتی می بينه اينجا اين همه نعمت فراوونه و اين ملت همش اسراف می کنن و اونوقت تو همين کشور خودشون فقر بی داد می کنه. شهر های بزرگ آمريکا پر از آدم های گشنه و معتاد يا الکليه که تو خيابونا يه تيکه مقوا گرفتن دستشون که روش نوشته "گشنمه" يا مثلا يکيشون نوشته بود :"چرا دروغ بگم، من آبجو می خوام"!
|
