!ديگه باد شما رو نخواهد برد    کلی پيشرفت کردم! ديروز برای اولين بار تنهايی ماشين رو برداشتم و رفتم سينما. به آقای همسر هم نگفتم، چون هی به جونم غر می زد هيچ جا نمی ری و احساس کردم فکر می کنه يه خورده خنگم. گفتم يه خورده نگرانش کنم و حرصش بدم دلم خنک شه. البته بعدش به اين نتيجه رسيدم که يه خورده که چه عرض کنم، خيلی خنگم! يه نقشه مزخرف داشتم که فقط توش خيابونای اصلی رو نشون می داد. از اين و اون پرسيدم و بالاخره سينما رو پيدا کردم. چس فيل هم خريدم و رفتم Stepford Wives رو ديدم که به نظرم فيلم مزخرفی بود. می خواست مثلا راجع به روابط زن ها و مرد ها و موازنه قدرت بينشون واينکه هر کسی کامل نيست و البته زن ها هم نبايد خيلی فمينيست بازی درارن حرف بزنه. نيکول کيدمن البته مثل هميشه خوب بازی می کرد. برگشتنه حسابی گم شده بودم. 10، 20 دوری زدم و بالاخره يه پليس پيدا کردم و راهنماييم کرد. هيچ وقت فکر نمی کردم آشنا شدن با مسيرهای مختلف تو يه شهر اينقدر سخت باشه، چون ديگه بعد از اين همه سال يادم رفته بود که اولين بارهايی که تنهايی از اکباتان می خواستم خارج شم هميشه بابام کروکی جاهای مختلف رو می کشيد و من يکی دو بار گم می شدم و بالاخره ياد می گرفتم. (بماند که دو سه دفعه سر از ميدون توپخونه درآوردم سر همين گيج بازی هام!) خلاصه که يادم رفته بود آدم از شيکم مامانش که در مياد همه راه ها رو بلد نيست. فکر کنم چند بار ديگه که تنهايی از خونه بيام بيرون راه ها رو ياد می گيرم. (البته اگه از شيده بپرسين بهتون می گه من هنوزم راه ها و آدرس ها رو تو تهران بلد نيستم!)