« قبلی |
صفحه اول
| بعدی »
March 02, 2003
نمی دونم واسه چی مياين ايجا. خيلی شخصی شده، خيلی بی بو و خاصيته. خيلی دلی شده. خيلی.
يه چيزی شده، ساعت دو نصفه شبه. من بايد فردا شيش صبح پاشم. يه چيزی شده. يه حسی داره هی ازم دور و دور تر می شه. برای اولين باره که خيالم راحته و ميتونم اون حسه رو بغل کنم و بدونم بهم خيانت نمی کنه، اما نمی دونم چرا اون حسه داره در ميره؟
ساعت دو شبه. من بايد خواب می بودم که شيش صبح بتونم پاشم. به همه گفتم من دارم ميرم بخوابم. هی دارم انيا گوش ميدم. خوب آدم يهويی يادش مياد. تازه قبلشم Strangers in the Night فرانک سيناترا رو گوش ميدادم. بعدشم خيلی چيزای ديگه. پنجشنبه مراسم روز جهانی زن داريم. من يک عالمه کارای انجام نشده دارم، قولای عمل نکرده، کتابای نخونده، فيلمای نديده. حتی نرسيدم به شيده زنگ بزنم. معلوم نيست تو آهو يا سر آهو چه خبره. من عين اين بچه منگلای کوچولو نشستم دارم هاج وواج نگاه می کنم. هيچکی هم جوابم رو نمی ده. اينجا چه خبره؟ بعد دو ماه دوباره زنگ زده که بگه کنسرت داره چهارشنبه پنجشنبه و دو تا بليط داره که من برم کنسرتشو. وقتی يادم مياد راجع بهش چی فکر می کردم و برای دو روزم شده پوست تنم داغ می شد از فکر کردن بهش خندم می گيره. تازه چه فايده اصلا، از پاييز طلايی که خبری نيست. همين عصری تقويم رو ديدم و يادم افتاده. هيچ کادويی براش نگرفتم. خيلی خيلی ديره. چرا اون نبايد دير کنه و من دير؟ چقدر دلم می خواد وقتی اون حرفو زمزمه می کنه راست گفته باش. بايد برم فرهنگسراش شفق تازه. همه چی خوب برگزار می شه مگه نه؟ بايد پروپوزالم رو پست می کردم برای استاد راهنما. اينکارو نکردم. حتی به شيده هم زنگ نزدم حالشو بپرسم.
بهم می گه مواظب خودم باشم. يعنی چی؟ چه جوری آدم مواظب خودشه وقتی يه دلی داره که کلی همه جاش اوخ شده و وهميشه عادت کرده هی فرار کنه و فرار کنه و اون دله رو يادش بره؟
ساعت دو شبه. من دلم نمی خواد فردا پامو از تو خونه بذارم بيرون. هوا سرد شده و من هی جيشم می گيره.دلم می خواد يه دفعه به همشون بگم دست از سرم بردارين. اينجوری فکر کردن، انتخاب کردن، قربانی کردن سخته. ولی خوب دلم بدجوری اون پرتقاله رو می خواد. و اون يکی، Luscious kiss وقتی که با طعم پرتقال قاطی شده باشه. خوب هواسم جمع بود که ديگه خيلی خيلی دور می شه. طعم اون پرتقاله هنوز زير دندونامه.
ولی يه چيزی شده.
|
