« قبلی |
صفحه اول
| بعدی »
June 18, 2002
چی بگم؟ باخت ديگه. ايتاليا باخت. برای اينکه کره واقعا خوب بازی کرد. برای اينکه کره حقش بود ببره. برای اينکه غيرتی بودن. برای اينکه ايتاليا يی های خوشگل سوسول من به غير از سه چهارتاشون اون غيرتی که کره ای ها داشتن رو نداشتن. بازی که تموم شد من حسابی عر زدم. دوستان و آشنايان عزيز که از ايتاليا بدشون مياد پشت سر هم زنگ زدن که حال بنده رو بگيرن. بابا جان هم که حسابی حالم رو گرفت طبق معمول! بعد ايميلهای تسليت خواننده ها رسيد. بعد فکر کردم ديدم خوب حق کره بود ببره. حالا اگه زامبروتا مصدم نمی شد، اگه تراپاتونی الاغ دل پيرو رو نمی کشيد بيرون، اگه اون آفسايد الکی اعلام نمی شد و گل قبول می شد، اگه توتی اخراج نمی شد، اگه کل ورزشگاه از طرفداران قرمز پوش کره پر نشده بود، اگه کره ايها اينقدر غيرتی نبودن، اگه ويری اون ضربه رو به توتی پاس ميداد که اون گل کنه و از وسوسه آقای گل شدن می گذشت، شايد ايتاليا جونم می برد. ولی خوب ديگه کاريه که شده. ديگه از فينال 94 بدتر نيست که. عوضش دلم به اين خوشه که يه تيم آسيايی اينقدر عالی بود و بعد از گندی که عربستان زد يه جورايی آبرومون رو حفظ کرد. حالا اميدم فقط به انگليسه. اسپانيا و برزيل هم خوبن. ولی فينالی که يه پاش ايتاليا يا انگليس نباشه اصلا حال نميده. (ولی هر چی ادای آدمهای روشنفکر رو درارم هم بازم ته دلم شديدا حرصم دراومده! ايشالا مورينتز جون عزيزم با اون خط ريشای خوشگلش که البته به پای خط ريشهای بوفون نمی رسه کره رو ببره انتقام ايتاليا جونم رو بگيره! :(((((((( )
|
