« قبلی |
صفحه اول
| بعدی »
June 6, 2005
رضا عليجانی در نامه خود نکات تکان دهنده ای از شيوه نگهداری آنها در زندان را فاش می کند و مدعی می شود که :
"وضعيت ضوابط و اداره انفرادیهای اين زندان ويژه نيز در ابتدا بسيار ناشيانه و افتضاح بود. به طور مثال همه زندانيان مجبور بوديم با چشمبند در سالن انفرادی پابرهنه راه برويم در حالی که خود آقايان با کفش و دمپايی راه میرفتند ـ يک حوله کوچک برای خشک کردن دست و صورت نمیدادند و مجبور بوديم با آستين روپوش زندان دست و صورتمان را خشک کنيم ـ با وجود شدت گرمای هوا در تابستان يک ظرف کوچک پلاستيکی آب هم در سلولها نبود ـ نگهبانها فکر میکردند فقط روزی سه بار بايد زندانيان را به دستشويی ببرند و بيشتر از سه بار را يا نمیبردند يا با تعلل بسيار میبردند. مدتها طول کشيد تا مسائل ابتدايی رايج در زندانهای انفرادی توسط مسئولين اين بازداشتگاه که دو سه سالی بود پذيرای زندانيان انفرادی بود پذيرفته شود. من خودم يک بار در يکی از شبها به علت دلپيچه شديدی که داشتم و عدم مراجعه نگهبان برای بردن به دستشويی، در طی يک شب دوبار مجبور شدم در ظرف يک بار مصرفی که صبحانه میدادند مدفوع کنم و دوستان ديگری هم بودند که به علت برخی بيماریها دچار تکرر ادرار بودند و مجبور میشدند در داخل ليوان يا ظروف ديگری در سلول ادرار کنند."
|