« قبلی | صفحه اول | بعدی »

June 16, 2005

1- بی سوادی خيلی چيز بديه و کليه بحث هايی که اين مدت در مورد انتخابات شد من رو به اين نتيجه رسوند که علاوه بر خيلی چيزهای ديگه در مورد تاريخ ايران (در اينجا تاکيد بر تاريخ معاصر) هم شديدا بی سوادم. تو بحث ها هرجا حرفی از يک نکته تاريخی شد من کم آوردم. 27 سالمه و هنوز نمی تونم يه کتاب جدی در مورد تاريخ ايران بخونم و اين مساله خجالت آوره. اميدوارم که بتونم مثلا دو سال ديگه بيام تو همين وبلاگ بنويسم که يه خورده سوادم در اين مورد رفته بالا.

2- پرسيده بودم راهکار عملی برای تغيير اوضاع چيه و به جای رای دادن چيکار می تونيم بکنيم. نگاه سوم تو جواب اين مطلب نوشته بود "نافرمانی مدنی". لرد شارون هم در همين مورد نوشته (لينک از طريق ندا). اين ايده نافرمانی مدنی برام خيلی جالبه. هر چند که مدل گاندی رو که نگاه سوم ازش حرف زده بود در مورد ايران کارگر نمی دونم چون اونجا مردم در برابر استعمار يه حکومت خارجی بودن و حس ناسيوناليستی مردم به موفقيت حرکنشون خيلی کمک کرد و تو ايران ما با يه حکومت خارجی روبرو نيستيم. خيلی از مثال هايی که لرد شارون زده در مورد کشورهای خارجی رو هم در مورد مشکل اصلی ايران يعنی اساس حکومت عملی يا مرتبط نمی دونم و فکر می کنم مثال هايی که زده در مورد يک مساله خاص بوده، در صورتی که ما با يک مساله عام يعنی اساس حکومت و دموکراسی روبرو هستيم که نافرمانی گسترده تری می خواد از اونچه که تو مثال ها اومده. به عنوان يه آدمی که ديگه تو ايران حضور فيزيکی نداره هم مسخره است که بگم آهای مردم نافرمانی مدنی کنين و چوبش رو بخورين و منم اينجا در امنيت براتون غصه می خورم، ولی اين ايده به نظرم ايده خوبيه! حکم و دستور نمی دم، اما پيشنهاد می کنم فارغ از نتيجه انتخابات در مورد نافرمانی مدنی و اينکه چه ماهيتی می تونه داشته باشه تو ايران تو وبلاگامون بيشتر حرف بزنيم. اصولا خوبه که در مورد هر راهکار عملی ای که برای تغيير پيشنهاد بشه حرف زده شه و فعلا اين تنها راهکار عملی ای بود که من شنيده ام. لرد شارون از تجمع زنان در اعتراض به قانون اساسی به عنوان يه نافرمانی مدنی مثال آورده. با يه گشت کوچيک تو وبلاگ های زنان و سايت ها می بينيم که بخشی از زن هايی که تو اون تجمع شرکت کردن و به تعبيير لرد شارون نافرمانی مدنی کردن، می خوان رای بدن (در کنار بخش ديگه ای که تحريم می کنن). نمی شه نتيجه گرفت که می شه هم رای داد و هم نافرمانی مدنی هم کرد؟ يعنی اين دو تا در تضاد هستن؟ در اين مورد محمد حيدری خوب نوشته.

3- سوال اصلی ترم اينه که آيا نمی شه همه ماهايی که هدف و خواسته مشترک داريم، يعنی دلمون می خواد تو کشورمون دموکراسی برقرار شه همراه با رعايت کليه مفاد حقوق بشر و حکومتی سکولار داشته باشيم (به اين معنی که قوانينمون بر اساس شرع نوشته نشه و دين با حکومت مخلوط نشه)، اعم از تحريم کننده ها و رای دهنده ها (حالا به هر کانديدايی) بعد از انتخابات با هم همفکری کنيم برای راهی برای تغيير؟ يعنی رای دادن يا ندادن خط جدايی بين ما می ندازه و راهمون رو از هم جدا می کنه؟ يعنی از فردای روز انتخابات هر اتفاقی بيفته بايد وقتمون رو صرف سرزنش طرف مقابل کنيم يا اينکه می تونيم فراموش کنيم کی چيکار کرد تو انتخابات و با هم همفکری کنيم برای پيدا کردن راهکارهای عملی؟ نمی شه اين همه انرژی ای که داريم و حسابی تو اين مدت برای بحث در مورد انتخابات ازش استفاده کرديم رو برای بحث در مورد راهکارهای عملی برای تغيير هم به کار ببريم؟

09:08 AM

سینا | June 16, 2005 04:25 PM

لرد شارلون | June 16, 2005 09:05 PM