« قبلی |
صفحه اول
| بعدی »
November 18, 2005
يک تولد مبارکی نارسيستی!
چقدر ضايع است آدم 28 سالش بشه در صورتيکه هنوز عقلش اندازه يه دختر 15، 16 ساله (شايد هم کمتر!) است!!
مسخره است که هنوز تو ناخودآگاهت دنبال اين هستی که يکی مواظبت باشه، اگه کسی حواسش به اين نباشه که بايد غذا خورد غذا درست نکنی، اگه کسی حواسش نباشه که بايد لباساتو بشوری لباساتو يادت بره بشوری، اگه کسی به فکرکارهای مالی و اداری و قبض های خونه نباشه کارهاشو انجام ندی، هنوز ندونی اگه ماشين خراب بشه بايد چيکارش کنی، هنوز روزی که کنفرانس داری تا دقيقه نود مشغول کار روی کنفرانس باشی و احتياج به کمک يکی داشته باشی که کاغذهايی که بايد بين ملت پخش کنی رو بره پرينت بگيره و يواشکی بياره بيرون کلاس تحويلت بده، هنوز يادت بره چک هاتو به حسابت بخوابونی و يکی بايد به زور بکشونتت دم بانک، هنوز بعضی جاهای شهر رو بلد نباشی چون خيالت راحته يکی هست که اگه گم بشی بهش تلفن بزنی و بهت بگه کدوم وری بری، اصلا حواست به آشغال های خونه نباشه و يکی ديگه هميشه حواسش باشه که آشغالا رو بريزه دور، هنوز مثل آدم بلد نباشی با دستگاه کپی کار کنی و وقتی يک عالمه کپی دو رو احتياج داشته باشی يکی باهات بياد کپی هات رو بگيره، هنوز...
28 سالم شد، اما فکر می کنم هنوز بچه ام و برای مستقل زندگی کردن مثل آدم بزرگ ها کامل آماده نيستم. بخشی از چتر حمايت مامان و بابا و روشی با چتر حمايت آقای همسر عوض شده و اين 27 که تبديل به 28 شد چند ساعت پيش يهويی من رو ترسوند، چون سال ديگه که آقای همسر بره ديگه خودم می شم و خودم و هيچ توجيحی هم برای ننه من غريبم بازی نخواهم داشت چون اينجا از 18 سالگی همه تنها زندگی می کنن و از پس کارشون بر می آن.
از اون طرف ولی خوشحالم که تو 28 سالگی حداقل 70 درصد از نظر مالی مستقل هستم. هنوز خيلی مونده تا 100 درصد مستقل بشم. ولی همين که 30 درصد استقلال مالی ام تو ايران شده 70 درصد اينجا خودش خيليه. دهنم صاف شده برای اين 70 درصد و با چنگ و دندون به دست آوردمش. برای همين خيلی هم ناراحت نيستم و فکر می کنم هنوز جای اميدواری هست که بالاخره يه روزی بتونم مسئوليت ها و ذهنيت و عقلم رو با سنم هماهنگ کنم.
تولدم رو به همه اونايی که دوسم دارن تبريک می گم!! انصافا اگه منو نداشتين خيلی حيف می شد ديگه، مگه نه؟!!
(در يک اقدام ديکتاتورانه فقط کامنت های مثبت رو پابليش خواهم کرد!!)
|
