حالت که به نظر زیادی خوب میاد. فقط تو رو خدا ببا کل خونه رو آتیش نزنی!!

ُُسلام خورشید خانوم، از آشپزی و رفت و روب و ترمی که گذشت خسته نباشین. این کامنت به موضوعی که نوشته بودین ارتباطی نداره، فقط خواستم توی چند کلمه حسی که نسبت به وبلاگ و نوشته هاتون دارم رو بیان کنم.
من هم یک دانشجوی PhD هستم در کانادا، و تازگی بخشی از اوقات تنهاییم رو با خوندن مطالب وبلاگها پر میکنم. هفته پیش گذارم افتاد به وبلاگ شما و جاتون خالی، حسابی از درس و research افتادم! شاید باورتون نشه، ولی تمام آرشیوتون رو مرور کردم. از 1000 دلار کادوی عمه جان و خرید کامپیوتر بگیرین تا سیاوش کوچولو، از کادوهای بچه ها تو کلاس زبان تا خاطرات اون شهر شلوغ و بیان ساده مشکلات و نگرانیهایی که یک دختر توی جامعه ایران باهاشون دست و پنجه نرم میکنه، دلداریهای Pinkfloydish، از لحظات خداحافظی در فرودگاه تهران تا مصر و آمستردام و ...خلاصه انگار که فیلم زندگیتون رو میدیدم. میخوام بگم اونقدر روان و بی شیله پیله و دوست داشتنی نوشته بودین که دلم می خواست بخونم و بخونم. کامنتم طولانی شد، ولی خواستم بگم اولا ممنون از وقتی که تمام این سالها صرف نوشتن کردین و دیگه این که بدونین نوشته هاتون تصویری شفاف از امیدها، دغدغه ها، شادیها ، غمها و تلاشهای بسیاری از کسانی هست که شاید هیچگاه فرصتی برای نوشتن نداشتند. براتون در کنار آقای همسر، آرزوی سلامتی، دل خوش و موفقیت دارم. خورشید امید در دلتان فروزان باد.

کاملن معلومه!

اوه! چه خوب! من فسنجون خیلی دوست دارم! (:

wow! ایهام رو ببین!!;)