« قبلی |
صفحه اول
| بعدی »
June 20, 2006
جام جهانی "حظ بصری"!
امسال جام جهانی کلا از دستم در رفت! تمام بازی ها رو تلویزیون ما نشون می ده، اما من چندتاشون رو بیشتر ندیدم. همه اش یا سر کلاس و کارم، یا شبش مجبور بودم تا صبح بیدار بمونم برای درس و کار و صبحش خوابیدم. بازی ها رو وقتی ضبط می کنم هم نمی رسم ببینم اکثر اوقات. حرصم در می آد ولی خب از اونطرف فکر می کنم جام جهانی های زیادی در آینده خواهند بود، اما موقعیت الان رو برای درس شاید هیچوقت دیگه نداشته باشم. خلاصه اینجوری خودم رو دلداری می دم که بازی های آرژانتین و اسپانیا و انگلیس رو ندیدم درست حسابی! و البته واضح است که بازی های ایتالیا کاملا استثناست و تحت هر شرایطی دیده می شه!
بازی های ایران رو هم دیدم. جام 98 من اصلا بازی های ایران رو دنبال نمی کردم و فکر می کردم واسه چی بیخودی خودم رو بذارم سرکار و میون این همه تیم خوب که دیدن بازی ها و بازی کنانشون کلی "حظ بصری" به آدم می ده بیخود بازی بد و ریخت و قیافه نه چندان جالب فوتبالیست های ایرانی رو ببینم؟ اصولا هم که در مورد فوتبال خیلی رگ ناسیونالیستی ام گل نمی کرد تا وقتی تیم هایی مثل ایتالیا و آرژانتین و اسپانیا هستن. سر بازی ایران و استرالیا اون سال من از سر کار راه افتادم اومدم دانشگاه و دیدم دانشگاه تعطیله و اواسط نیمه دوم بازی بود که تو رستوران محفل که یه رستوران خیلی کوچولو جلوی دانشگاهمون بود نشستم غذا بخورم. همه داشتن اونجا یا تو مغازه های اطراف دانشگاه یا خود دانشگاه بازی رو می دیدن. من هم یه همبرگر گرفتم و پشتم رو کردم به تلویزیون. گل اول رو که ایران زد یهویی کنجکاو شدم و برگشتم من هم بازی رو نگاه کردم . و آخرش وضعیتی شد که وقتی بازی تموم شد دیدم سس همبرگر ریخته رو تمام مقنعه ام و من اصلا حالی ام نشده! خلاصه اونجا ناسیونالیسمم یه خورده قلقلک اومد و بازی های ایران رو اون سال دنبال کردم.
امسال هم گفتم "خود چس-کن برقی" نباشم و بازی های ایران رو نگاه کنم. چند تا از دوستای ایرانی مون رو هم دعوت کردم برای هر دو بازی. حتی سر بازی دوم یه دونه از این تی شرت ها هم پوشیدم! ولی خب دیدم باز همه چی برگشته به همون دورانی که اصلا علاقه ای نداشتم بازی های ایران رو ببینم. اصلا چه اصراریه به ملیت ام تو فوتبال فکر کنم؟ من اسم جام جهانی رو گذاشتم The World Cup of Visual Pleasure . برای همین تو این یه مورد ایران رو بی خیال. خوشگل ها رو عشق است!
شنبه رفتیم بازی آمریکا و ایتالیا رو تو یه بار ساحلی نگاه کردیم. مسلمه که من طرفدار ایتالیا بودم و یکی از دوستام که یه دختر ایرانیه هم همینطور. آقای همسر و یه پسر ایرانی از دوستامون که باهامون بود هم طرفدار ایتالیا. آقای همسر طرفدار آمریکا بود چون اعتقاد داره اگه تیم آمریکا عملکردش بهتر بشه شاید آمریکایی ها به فوتبال علاقمند تر شن و در راستای اینکه آمریکا کشور پولداریه این به نفع ورزش فوتبال می شه چون بیشتر سرمایه می یاد به سمت فوتبال. حالا من دقیقا برعکسش رو فکر می کنم. تو آمریکا تبلیغات تلویزیونی حرف اول رو می زنه. اگه فوتبال تو آمریکا طرفدار زیاد پیدا کنه، و شبکه های تلویزیونی آمریکا زیاد درگیر پخش بازی فوتبال بشن، هیچ بعید نیست قوانین فوتبال عوض بشه. مثلا یهو به جای دو نیمه بشه چهار تا شیش تا قسمت! عین همون کاری که تو NBA کردن. (می دونم دلیل اصلی چهار ربعی کردن بسکتبال تو NBA بیشتر به خاطر چیزای دیگه بوده اما مطمئنم این قضیه آگهی ها هم نقش زیادی داشته.) اصولا فکر کنم شبکه های آمریکایی کهیر می زنن این فوتبال ها رو نشون می دن و مجبورن 45 دقیقه بدون آگهی یه نیمه رو نشون بدن! تازه هیچ بعید نیست امتیازهای بازی هم زیاد تر بشه اگه فوتبال تو آمریکا خیلی محبوب شه! آمریکایی ها "چیزای گنده" دوست دارن. آخه بازی مثلا "یک – هیچ" یا "یک – یک" که معنی نداره! مثلا احتمالا بر می دارن هر گلی رو 20 تا امتیاز می دن. هر کرنری رو 4 تا، و ....
خلاصه که امیدوارم فوتبال از شر شبکه های تلویزیونی آمریکا و صنعت آگهی هاش در امان بمونه وگرنه خدا می دونه چی به روز فوتبال بیاد!
و اما این آمریکا اونقدر غیرتی بازی کرد که من اواخر بازی بدم نمی اومد مساوی بشن! واقعا خوشم اومد که بعد از گندی که زدن تو بازی با چک، اینهمه حمایت شدن. تلویزیون و رادیو یهویی شروع کردن یه حمایت عجیب و غریب ازشون کردن. کار روانشناسی حسابی روشون شد. و خلاصه واقعا لذت بردم از اینکه از دل و جون بازی کردن. به نظر من مساوی اشون جلوی ایتالیا کمی از برد نداشت مخصوصا که نیمه دوم نه نفره بازی می کردن. کاش فوتبال ایران از این آمریکایی ها یاد می گرفت که با وجود ابنکه اکثریت مردمش اصلا فوتبال براشون اهمیتی نداره ولی اینقدر با دل و جون بازی کردن. خلاصه با وجود اینکه دیدن بازی های آمریکا "حظ بصری" چندانی نداره (!) از بازی جانانه اشون جلوی ایتالیای عزیزم لذت بردم. چهار پنج نفر آمریکایی ای هم که داشتن بازی رو می دیدن که رسما عین ماست بودن. باورتون می شه سرگل آمریکا هیچ صدایی ازشون در نیومد و فقط یکی اشون آروم دست زد! ماها بیشتر جیغ و داد کردیم واسه اون گل! (سر بازی های ایران من ترس برم داشته بود همسایه ها پلیس خبر کنن انقدر که ما 6 نفر جیغ زده بودیم!)
راستی، از بعد از قضیه ممه جانت جکسون که بین دو نیمه بازی فینال دو سال پیش مسابقه های فوتبال آمریکایی از تلویزیون آمریکا پخش شد و قلب مردم مومن و متعهد آمریکا رو جریحه دار کرد و باعث شد خیلی هاشون کفن پوش تظاهرات کنن(!!) بازی های مستقیم اینجا هم عین تلویزیون ایران با چند دقیقه تاخیر پخش می شه و اگه بخوایم بازی رو دقیقا سر وقتش و بدون سانسورهای احتمالی ببینیم باید یه کانال مکزیکی رو تماشا کنیم. البته فعلا که هیچ حرکتی که دین و ایمون و اخلاقیات ملت رو برباد بده اینجا ظاهرا اتفاق نیفتاده.
حالا امیدوارم یه خورده وقتم بیشتر آزاد شه بتونم بازی های بیشتری رو ببینم. فعلا حتی نتونستم بازیکنای خوشگل جدید رو شناسایی کنم و هی غر زدم که چرا مورینتس و مالدینی دیگه نیستن. این ایتالیایی ها هم کچل کرده ان بعضی هاشون حرص آدم رو در می آرن. البته بعضی داورها هم امسال بدک نیستن ها! حالا اگه پیشنهادی دارین در مورد زیبارویان این جام بگین، بالاخره یه روزی می رسم این بازی هایی که ضبط کردم رو نگاه کنم لذت ببرم!
|
