« قبلی |
صفحه اول
| بعدی »
September 17, 2006
گاهی فکر می کنم، بعضی اتفاقا انگاری باید بیفته هرجوری که هست و هیچ جوری هم جلوش رو نمی شه گرفت. هر کاری هم که بکنی فرقی نداره. نمی دونم والا. تو سراسر دنیا کمپین برای نسل کشی دارفور در جریانه. و باز هم آدم ها می میرن. نمی دونم چند صد تا پتیشن و نامه تا حالا نوشته شده. فکر کنم مثلا تو تمام دانشگاه های آمریکا گروه های دانشجویی حقوق بشری یه کمپینی دارن برای دارفور و مرتب به کوفی عنان و بوش و سناتورهای آمریکا نامه می نویسن. اما انگاری امضاها و کمپین ها برای دارفور، مثل امضاها و نامه ها و کمپین ها برای کبری رحمانپوره. اونی که باید جلوی اتقاق رو بگیره خوب می دونه چه خبره و فقط نمی خواد و صد تا امضا و هزارتا امضا و میلیون ها امضا فرقی نمی کنه براش. امروز هم روز جهانی برای دارفوره. خیلی ها از دارفور حرف می زنن و در همون حالی که دارن حرف می زنن آدم ها اونجا عین برگ درخت رو زمین ریخته می شن و کشته می شن. بعد مثلا آدم تعجب می کنه از کسایی که نژادپرستی رو می خوان توجیه کنن! خب تعجب نداره. آدم آدمه دیگه، غیر از این بود تعجب داشت. عجالتا حالا که روز جهانی برای دارفور هم تغییری تو تراژدی دارفور به وجود نیاورد و اصولا اهمیت دادن یا ندادن نوادگان کوروش هم هیچ تاثیری تو ماجرا نخواهد داشت، بهتره اسم امروز رو گذاشت روز یادآوری بدی های حال به هم زن آدم ها. یا اینکه اگه می خوایم بومی اش کنیم و حالش رو ببریم، اسمش رو بذاریم روز ملی نژادپرستی و بعد همه تو کافه های اروپایی جمع بشیم و شراب اصل فرانسوی بنوشیم به سلامتی همه نژاد پرستای عالم، به خصوص از نوع ایرانی اش. واسه مزه اش هم هرچی مسلمون و عرب و افغانی دیدیم تف کنیم تو صورتش! بالاخره تراژدی دارفور هم همه اش زیر سر این عرب های سوسمارخوره دیگه.
---
* روز جهاني دارفور - اينجا و اكنون
|
