خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است، چه رنجی می کشد آن که انسان است و سرشار از احساس ...

صنم عزیز از این که در خارج از ایران داری حداکثر تلاشتو واسه هم نوعانت تو ایران انجام میدی خودش خیلی ارزشمنده و جای بسی قدر دانی داره، باور کن خیلی ها حتی تو ایران هستن که به راحتی و بدون هیچ اهمیتی از کنار این اتفاقات میگذرن و تو یه دنیای دیگه ای سیر میکنن.
تو کشور ما همیشه همین طور بوده که یه عده ای واسه حمایت از حقوق عامه بدون هیچ چشمداشتی باید قربانی بشن...دریغا!
حالم دیگه داره از این مملکت به هم میخوره و دلم میسوزه وقتی می بینم تو یه کشوری زندگی میکنم که از یه طرف یه کلاهبردار بزرگ رو واسه ترس از برملا شدن هویتشون با دست خودشون فراری میدن و از طرف دیگه 40 تا زن بیگناه رو بدون هیچ دلیلی بازداشت میکنن.

لوگویی که گفتی رو با کدش همراه با عین توضیحات خودت تو وبلاگم گذاشتم.

فدات.

زنان کثیفی هستید شما فمنیست ها!

فاسدانی که اهداف زشت و بی آبرویتان را در پشت لغات و شعار های زیبا و

خوشرنگ مانند حقوق و ارزش های انسانی پنهان کرده اید! شما بدبخت ها ارزش

انسانی تان را در لخت شدن ، بی مسوولیتی در برابر فرزند و همسر ، اوباشی گری

و خود خواهی می بینید! تمدن را هم در همین ولنگ و واری می بینید!

شرم بر شما موجودات نادان و حقیر!

از شیده خبر نداری؟ جاش خالیه، تو این شرایط.

ايران

دنيا بدونه گرزمستونه
شوق روئيدن تو دلامونه

برگ ريزونه يا که بارونه
شور رهائی تو تنمونه

ابرای سياه تو آسمونه
ناودونه برام بازم ميخونه

کوچه به کوچه يک قبرستونه
انگار نه انگار اينجا ايرونه

چشم عاشقا بازم گريونه
رو چوبه دار يکی رقصونه

شعرم اين و باز سماع ميدونه
اشک پنجره گواهه اونه

لاله ها ميگن همه يکصدا
اينجا ايرونه كه باز ويرونه!!!

ياس و نسترن ميخونن باهم
اينجا ايرونه ؟ يا که زندونه؟

پای جوونا قفل و کلونه
روز رهائی آرزوشونه

مهتابم ديگه خجل میمونه
وقتی آزادی کنج زندونه

باز بهارونه دشمن لرزونه
داغ شقايق تودلامونه

دنيا بدونه اينجا ايرونه
گل رهائی پيش رومونه

ايرون ايرونه لاله زارونه
دوره ستم رو پايانه

شعر رهائی بازم ميخونه
ستاره صبح توی اين خونه